What the hell happened to Rock & Roll?
Eyeliner, Energy Drinks, and No Guitar Solos?
I’ve taken sh**s with bigger Rockstars in them.
Hiermee heeft Fall Out Boy definitief mijn respect herwonnen. Dat hadden ze wat verloren na Infinity on High en hun vrij uitgekookte, flauwe concert op Pukkelpop vorig jaar. Al lag dat waarschijnlijk eerder aan het publiek. De clichés lijken namelijk grotendeels te kloppen. Wannabe-emo-meisjes van 14 tot 18 die vooraan staan te freaken, wachtend op ‘hun’ band. Het hek was helemaal van de dam toen Pete Wentz, ik geloof dat het tijdens Saterday was, in het publiek kwam en een horde mensen tegen het hek ging plakken om zo met hun arm hem heel eventjes te kunnen aanraken. Fall Out Boy speelde ook Beat It, een cover van ‘The King of Pop’, met weinig verve. En toch was uitgerekend dat nummer een van de hoogtepunten uit de setlist. Iedereen kon meezingen en het is vrij speciaal een Michael Jackson-nummer te horen op een festival.
We zijn echter alweer een jaar verder en Fall Out Boy heeft nog maar eens een single uitgebracht die qua catchiness Thnks Fr Th Mmrs benadert. I Don’t Care vond ik eerst niet veel soeps, maar intussen leg ik het elke dag op en verlang ik meer en meer naar het nieuwe album, Folie à Deux (een Franse titel, verdomme), dat in december uitkomt. Een From under the Cork Tree mogen we vast niet verwachten, maar hopelijk loont het toch de moeite tijd te steken in de plaat.
Wat I Don’t Care zo speciaal maakt is de eerste halve minuut. De zinnetjes bovenaan geven blijk van een band die zichzelf kan relativeren, niet schuw voor vormen van zelfspot. Geen arrogantie die vele rockbands daarentegen wel in zich hebben. alsof ze zich de keizer van de hele wereld voelen. Fall Out Boy zal nooit m’n favoriete band worden, maar ik zal ze in ieder geval altijd beter vinden dan Panic at the Disco, tenzij die plots een geniale plaat zouden uitbrengen, maar dat verwacht ik in de verste verte niet.
