Playlist v/d maand: augustus.

Een complilatie van nummers die me de voorbije maand op de een of andere bezig gehouden of gegrepen hebben…

DE LIJST

• Mika – We Are Golden
• Justin Timberlake – Losing My Way
• Lady Gaga – Paparazzi (Live Acoustic)
• Jordin Sparks – No Air (feat. Chris Brown)
• dEUS – When She Comes Down
• Babyshambles – Killamangiro
• Bloc Party – Vision of Heaven
• Arctic Monkeys – 505
• Placebo – Teenage Angst (Slow)
• Oasis – Champagne Supernova
• U2 – Mothers of the Disappeared
• Depeche Mode – The Things You Said
• The Smiths – Death of a Disco Dancer
• IAMX – Think of England
• Jacques Brel – Il neige sur Liège

NEUKSCHIJF V/D MAAND!!!

• 009 soundsystem – Dreamscape

Sommigen zullen me verwijten dat ik een pophoer ben. En daar is wel iets van aan: ik ben gevoelig voor catchy popnummers; popnummers die ‘kloppen’. Zo staat de nieuwe van Mika, We Are Golden, in de lijst, wederom knal erop. Na de sterkste eerste cd vreesde ik of hij met iets sterks op de proppen zou kunnen komen, maar hij is er dus wederom in geslaagd. En bij deze heeft hij ook zijn definitieve coming out gemaakt, lijkt me. Waarom ook niet? Justin Timberlake staat ook in de lijst. Sinds jaar een van m’n favoriete popartiesten. Losing My Way staat op z’n laatste plaat (weliswaar reeds 3 jaar oud) en is een sterkhouder naar het mindere einde van het album toe. Trage beat, Justins mooie stem en ‘a choir that kicks in’, over een ongeluk in het leven, een teneergeslagen, verbitterde man in een negatieve spiraal en z’n verlangen naar hoe alles vroeger was. Lady Gaga, wie anders, staat ook in de lijst. Respect voor dat wijf. Ze schrijft zelf nummers, ze durft eens iets anders aantrekken (hoe fout het soms ook is), ze voelt zich niet te beroerd om op te treden op Werchter en blijkbaar kan ze ook echt goed zingen, zoals blijkt uit de pianoversie van Paparazzi, live opgenomen. No Air tenslotte is een melige, maar meeschreeuwbare tranentrekker van Justin Sparks en Chris Brown; over verloren liefde; over een brandend, onbestemd verlangen na de break-up.

Rock van eigen bodem is er met When She Comes Down van dEUS, tevens het openingsnummer op Vantage Point. Jarenlang heb ik dEUS nogal onderschat, maar de laatste tijd heb ik veel respect voor ze gekregen, na het beluisteren van enkele platen en vooral na hen enkele keren live gezien te hebben. Barman heeft ‘het’, en muzikaal is dEUS uitdagend, origineel en, sorry Koen Buyse, sterker dan Zornik. Even uitdagend, althans ten opzichte van de politie en rechterlijke instanties, is Pete Doherty met z’n band Babyshambles. Misschien niet even goed als The Libs, maar met Killamangiro (what’s in a name?) schreef hij toch weer een catchy Brit classic. Hedendaagse rockmuziek vinden we nog in Bloc Party en Arctic Monkeys. Beiden razendpopulair de laatste jaren, en terecht. 505 was niet eens een single maar is, net als A Certain Romance op hun eerste plaat, een prachtig slotnummer, waarbij ik moest huilen toen ik na Pukkelpop verloren rondliep in de mij compleet onbekende straten van Hasselt. Vision of Heaven van Bloc Party is zelfs een b-side en staat op het door een fan samengestelde Another Weekend in the City. Een prachtige collectie nummers, die ik zelfs beter vind dan Initmacy. Ik vind A Weekend in the City dan ook hun beste plaat tot dusver. Placebo, sinds lange tijd een van m’n favoriete bands, staat ook in de lijst, met een pianoversie van Teenage Angst, een single dat op hun eerste album staat. In hun Brixton Academy optreden in 1998 brengen ze het nummer zonder gitaren. Drums, piano en Brian die gemeend het nummer brengt, en nog nooit zo ontroerend was. “Since I was born I started to decay. Now nothing ever, ever goes my way.” zingt Brian, en je kan zijn pijn haast voelen.

Verder staan er vier wat oudere, legendarische bands in de lijst. Het gesplitte (of hoe zit dat nu?) Oasis , met hun magnum epos, Champagne Supernova. U2 met Mothers of the Disappeared, slotstuk op het prachtige The Joshua Tree, over moeders van kinderen verloren in oorlogstijden. De versie in deze lijst is er een waarbij Bono tijdens een optredens moeders, met foto’s van hun vergeten kinderen, aan het woord laat. Depeche Mode staat ook in de lijst met The Things You Said, gezongen door Martin Gore. Wederom een brok pure emotie, over verraad en ontgoocheling. Bij gebrek aan het origineel de 2009-versie Ten vierde mocht ook The Smiths niet ontbreken. De gewezen band van levende legende Morrissey maakte vier uitstekende platen. Death of a Disco Dancer staat op hun laatste en gaat, denken velen, over homofobie, onverdraagzaamheid en de ware aard van de mens. Pessimistisch, dat wel, maar wat had je gedacht?

IAMX is het eerste buitenbeentje in de lijst en zonder twijfel het minst bekend. Het is het soloproject van Chris Corner, bekend van Sneaker Pimps. Think of England vind ik z’n beste nummer. Last.fm omschrijft IAMX als een “blend of dramatic synth-rock, darkness-infused pop, and intricately-constructed indie dance”. Try it out!

Tenslotte is er Belgiës sterkste, ontroerendste en misschien ook wel beroemdste artiest ooit: Jacques Brel. Hij werd veel nagedaan maar nooit geëvenaard. Il neige sur Liège is een krachtige ballad en een ode aan Luik. Of tenminste, aan de melancholie die de stad uitstraalt. “Qu’on ne sait plus s’il neige, s’il neige sur Liège… Ou si c’est Liège qui neige vers le ciel…”

Voor ‘de neukschijf van de maand’ gaat 009 soundsystem met de eer lopen. Dreamscape is een heerlijk trancenummer die perfect zou samengaan met hevige liefkozerij in elke hoek van de slaapkamer. Erectieproblemen? Flauwe seks? Leg de schijf op, volume 30, en alles loopt direct lekker los.

Kings of Britpop uit elkaar?

It’s with some sadness and great relief to tell you that I quit Oasis tonight. People will write and say what they like, but I simply could not go on working with Liam a day longer. (Noel Gallagher)

Net nu ik stilaan een Oasis fan aan het worden was.

Broertjes die niet goed overeenkomen. Het is een bekend probleem. In elke familie trekken ze wel ‘ns aan elkaars haren, geven ze elkaar ‘ns een mep in het gezicht, of noemen ze elkaar ‘ns een ‘loser’ of ‘onmogelijk kind’. Ik kan het weten, ik heb een broer, en vaak leven ook wij op gespannen voet samen. Soms ‘k wil hem bij de nek grijpen, en wenste ik dat ik geen broer had. Maar op andere momenten neemt de bloedband de bovenhand en heb je een gezellig gesprekje in de zetel over de nieuwe van Lady Gaga of de nieuwe Harry Potter, of ga je mee naar de tandarts omdat je weet dat hij wat schrik heeft. Hebben de broertjes Gallagher nooit dergelijke momenten gehad? Zoals misschien op deze foto?

 

Dat het niet goed ging wisten we al. Ze hebben het al jaren moeilijk met elkaar, en een tijdje geleden verklaarde Noel nog dat Liam onuitstaanbaar is en ze enkel nog communiceren via Twitter. Vrij triest, als broers, als belangrijkste schakels in een band. De liefde voor de muziek hield ze echter samen. Maar blijkbaar waren er grenzen. Voor Noel toch.

Ondanks de spanningen slaagden de broertjes er wel in een erg sterke plaat uit te brengen vorig jaar. Dig Out Your Soul staat niet bol van memorabele nummers en momenten, maar klinkt fris, rauw en op momenten erg ontroerend. De beste Oasis sinds lange tijd na het ook al vrij goeie Don’t Believe The Truth. Met die trend leken ze opnieuw op weg naar het schrijven van een Britpopklassieker.

Het laatste halfuur van hun optreden op Werchter was voor mij waarschijnlijk hét hoogtepunt van het festival. Wonderwall, Don’t Look Back in Anger, Champagne Supernova, en als afsluiter I Am the Walrus. Er stonden straalbezopen kerels naast me, maar het kon te pret niet drukken. Zij zongen, ik zong, de hele wei zong. Ik herinner me dat ik toen ‘k op de camping aankwam direct in de tent ben gaan liggen, iPod genomen heb, en (What’s the Story?) Morning Glory op repeat heb laten afspelen. Het was hemels.

Dus alstublieft, broertjes Gallagher, ga op consultatie bij een relatietherapeut, koop elkaar een bos bloemen (oké, nee, dat zou eerder iets voor Morrissey zijn), ga eens op café of bekijk samen een fotoalbum uit jullie kindertijd. Maar doe iets. Want ook al gaat Liam verder met Oasis zonder broer Noel, Oasis zonder Noel is Oasis niet, en dat zou omgekeerd net hetzelfde zijn.

Genoeg redenen dus, chaps. Oasis, please Live Forever!