(Z)onder stroom.

Wat zou de wereld zijn zonder de miljarden tonnen MEGAWATT die de mensheid dagelijks tot zijn beschikking heeft en met veel gulzigheid opgebruikt (Waarschijnlijk maak ik hier nu een blunder qua eenheid, aangezien ik gehoord heb dat je geen elektrische stroom maar wel energie verbruikt bij het aansteken van een lamp of het spelen met je X-Box)?

Megawatt, kilojoule, milliampère, hectare per inwoner…

Dit is gelukkig geen wetenschappelijk betoog of een moralistisch essay van een Greenpeaceactivist; bijgevolg zal ik me geen zorgen maken over de eenheid en gewoon een antwoord geven op de prangende vraag waarmee ik dit ‘schrijfsel’ (wat haat ik dat woord) begon. Het antwoord is thans simpel: NIETS.

Geen koude pizza van de avond ervoor om op te warmen in de microgolf bij gebrek aan ontbijt na een te zware nacht vol drugs en een flinke schep decadentie. Geen fris pilsje meer op een hete zomerdag maar een warm brouwsel dat meer lijkt op urine dan de kleur van limonade uit de Aldi. Geen World of Warcraft meer voor de miljoenen freaks die al in maanden geen vijf minuten meer met hun ouders in de zetel gezeten hebben om van een aflevering van ‘Desperate Housewives’ te genieten (Toch één positief punt, dan). Geen werkende jacuzzi’s meer in Dubai (of je moet de hele tijd in het rond spartelen en scheten laten, maar dat zie ik al die Arabieren niet direct doen, en al zeker niet na een vijftal pita’s). Geen lichtshows en versterkers meer bij festivals maar slechts één akoestisch gitaartje, omringd door een cirkel geïnteresseerden. Geen hypermodern gsm-toestel meer om één van je fuckbuddy’s uit te nodigen op het moment dat je ouders een weekendje in de Ardennen vertoeven en jij voor de zoveelste keer droog staat (of juist helemaal niet).

Laten we het daarom allen uitschreeuwen: REVOLUTIE!

Terug naar het gasvuur, de koffiemolen, de stoomtrein, de kaarsen, het kaartspel en de vinger (ja, dat is een doordenker).

Of nee, toch maar niet. Het is een schok te beseffen hoe afhankelijk je bent van elektriciteit eenmaal die plots uitvalt en zo alles rondom je lam ligt. Ik werkte sinds een drietal weken in het hoofdkantoor van Fortis in Kortrijk.

En plots stond ik onder stroom. En het hele kantoor zonder.

Enkele doemscenario’s kwamen spontaan in me op; ik ben namelijk een grote fan van de Amerikaanse actieserie 24. Dan flitst er een scène door je hoofd waarin gemaskerde beren van venten met semiautomatische wapens het kantoor binnendringen en je verplichten al het geld uit je kas te halen om het hen mee te geven in een bruine, stoffen zak. Ik vermande me en kon me net weerhouden onder mijn bureau te kruipen om er in een hoekje in doodsangst al rillend te wachten op de redding door ‘den Eddy’, de beste wijkagent in eeuwen. “Doe in godsnaam normaal,” zei ik tegen mezelf, en mezelf Jack Bauer wanend ging ik van mijn bureaustoel om te zien wat er aan de hand was. Het lag echter voor de hand: Kortrijk is in de laatste jaren veranderd in een modderige, miezerige bouwwerf en misschien had een arbeider per ongeluk zijn geopende thermoskan vol tomatensoep laten vallen op een bloot liggende elektriciteitskabel.

En plots kwamen er meer en meer mensen buiten, elkaar aankijkend met een ‘wat gebeurt er allemaal?’-blik. Een kwartier later wist iedereen het. Enkele winkelbediendes ijsbeerden heen en weer voor hun winkel, een ober profiteerde ervan om een sigaret op te steken, een andere probeerde tevergeefs het licht weer aan te schakelen of zijn of haar kassa te openen. Ik stak een sigaret op, nam mijn fiets en ging, gerustgesteld en tevreden, een halfuurtje vroeger naar huis. De kantoordirecteur sprak me voor ik vertrok nog even toe: “Voor 13u30 zullen we de bank zeker niet meer kunnen openen.” En uiteraard had ik daar geen enkel probleem mee. Ook al moet ik toegeven dat ik er graag gewerkt hebben. Afwisselend, fijne collega’s, sociaal contact en af en toe een heerlijke tas koffie van Senseo. Veel jobstudenten hebben het iets minder, neem ik aan. (vandaar het tikkeltje sponsoring bovenaan dit bericht; mocht wel.)

Nu nog hopen dat Kortrijk geen zoveelste stroompanne kent tijdens de grote slotshow van Fata Morgana, of De Clerck krijgt de VRT op zijn dak en daarenboven zouden we geen ‘guldensterrenstad’ meer zijn maar een verliezende stad (zoals het opschrift op de muur geplaatst door kansarmen, gefrustreerden, communisten of anarchisten) wiens reputatie weer een deuk zou krijgen. En we krijgen nu al de al dan niet serieuze verwijten in de trant van ‘onderontwikkelde boeren’. Om nog maar te zwijgen van onze bijnaam: ‘Het Texas van Vlaanderen.’

Yeah, I’m a cowboy. And i like it.

Een avond vol geschreeuw.

In de verte hoorde ik mensen schreeuwen.

‘Vast afkomstig uit Café Tempeliers’ zei ik al lachend tegen Lisa. Tempeliers, een café in hartje Kortrijk waar mensen na 23u op de tafels staan dansen of elkaar in hevige razernij door het raam gooien. Althans, die reputatie heeft het café (En de daaromliggende kroegen). Ik kreeg zin om op ontdekking te gaan en te zien of ik werkelijk ooggetuige zou zijn van dergelijke taferelen, maar het was relatief rustig in het bruine cafeetje. Enkele mannen, vermoedelijk in hun midlifecrisis, zaten aan de toog veel te straf spul te drinken en rookwaren te nuttigen. En daar bleef het bij. Lisa greep m’n hand vast en aan een gezapig tempo liepen we verder in de richting van het haast oorverdovende geschreeuw.

Wat bleek? Stefaan De Clerck, burgemeester van Kortrijk, had beslist de bewoners van de stad een plezier te doen en de wedstrijd die Kortrijk die avond speelde tegen AA Gent live uit te zenden. Een mooi gebaar, en blijkbaar was de opkomst in die mate dat de helft van Kortrijk op zijn grondvesten daverde. En dat deed het al, met de (letterlijk en figuurlijk) slopende werking voor het bouwen van het nieuwe winkelcentrum. De hele grote markt stond vol supporters om hun ploeg aan te moedigen. Spijtig genoeg kon ik niet blijven. Meisjes (dé meeste toch, voor ik hier tegen iemands schenen schop) zijn namelijk weinig geïnteresseerd in voetbal, en ik ging met haar mee naar het station om achteraf in mijn warme zetel de match van Cercle te volgen.

De uitkomst voor ‘de vk’ was echter dramatisch. De regel dat voetbal écht onvoorspelbaar kan zijn werd nog maar eens bevestigd. Gent kon de onverhoopte 5-1 achterstand uit de heenwedstrijd goedmaken door voetbalwonder Ruiz en doelpuntenmakers als Maric en Ljubijankic, die luttele seconden voor het einde de 4-0 binnenknalde. Zo werden voetbalwetten nog maar eens gerespecteerd. ‘De grootste ploeg moet altijd winnen’, en zo was het vandaag ook weer. Spijtig genoeg konden enkele supporters zich hier niet bij neerleggen en werd centrum Kortrijk een half slagveld. Ergens spijtig dat Kortrijk supporters zo radicaal zijn: autoramen werden ingeslagen en de geluidsinstallatie van het scherm werd vernietigd (En zo’n zaken kosten naar mijn vermoeden heel veel geld). Wie weet wordt dit de enige en laatste keer voetbal op de grote markt, en zo is 98% van Kortrijk het slachtoffer van enkele relschoppers, die zich de koning van de wereld voelen en het zich willen permitteren even de anarchist uit te hangen. De frustratie kan groot zijn, maar om het op die manier te uiten is wel erg laag.

Nfor deelde klappen uit aan Gentse spelers die dag, maar deelde ook een klap uit aan Kortrijk zelf. De ploeg én de stad. Het was het keerpunt van de wedstrijd, en het keerpunt van de vreugde op het thuisfront. Want plots verdween de Kortrijkse bekerdroom als sneeuw voor de zon, en was het enige waar mensen vanaf die moment weer konden denken het ploeteren in de modder door de vele werken. Het spandoek in de Zwevegemstraat zegt genoeg. Een nieuwe veldrit in Kortrijk is misschien een goed idee om mensen terug tevreden te stemmen?

En zo werd er die nacht waarschijnlijk toch gevochten in café Tempeliers, met enkele kapotte stoelen in het midden van de straat tot gevolg.