Voetbal: Pure magie. (1/2)

Godverdomme, diene stomme voetbal toch altij. Die gasten zijn gewoon mietjes die allemaal achter nen bal lopen, erop sjotten om er dan weer achter te lopen. Wa ne stomme sport. Hoe gij daar uren kunt na zien begrijp ‘k echt de kloten van.

Inderdaad, je begrijpt er de kloten van, en je zal het waarschijnlijk ook nooit begrijpen. Jij gaat niet al vanaf je vijfde met je vader voetbal kijken, tussen duizenden andere mensen. Je eerste massa-evenement waarbij je met verbazing naar zowel het veld als de tribunes staat te gapen. Jij hebt niet met opengesperde ogen naar de tv zitten staren tijdens de zomervakantie tijdens het WK in 1998 als kleine bengel, met een pot cornflakes op je schoot. Jij zat als 12-jarige niet op te scheppen bij klasgenoten uit het zesde leerjaar over je plaats in de preminiemen van de lokale voetbalploeg. Jij weet niet hoe het voelt met duizenden medesupporters het veld te bestormen wanneer je denkt dat je ploeg mag meedingen in de UEFA-beker. Jij weet niet hoe groot de kriebels zijn als je ploeg een belangrijke goal maakt en zo de degradatie ontloopt voor dat seizoen. Jij weet niet hoe het is ’s avonds na school topspelers aan het werk te zien in een Europese topmatch en je te herinneren hoe jij ooit ook droomde bij zo’n grote ploeg te mogen spelen. Zo populair te zijn. Zo belangrijk te zijn. Nee, Je weet het niet, en daarom heb ik er ook begrip voor. Maar stop dan alsjeblieft met arrogante, ongenuanceerde commentaar te geven daaromtrent en ga gezellig shoppen met je beste vriendin ofzo. Soms halen de vele voetbalhaters onder de homoseksuele mannelijke populatie en de helft van de wereld (het vrouwelijke deel dus) echt het bloed van onder mijn nagels. En ja, Justine Henin is een strijkplank. Dan maakt het borsthaar van Bart Goor een stuk meer indruk als je het mij vraagt.

Voetbal is magie. Oké, sommige matchen zijn wat saaier en sommige tackles zijn niet om aan te zien. En over het schandalige voetbalgeweld door hooligans begin ik niet, want dat is simpelweg niet goed te praten, maar los van dat alles is het pure magie, en een hele belevenis. Eens het in je bloed zit en je de voetbalmicrobe stevig te pakken hebt, is het moeilijk eraan te weerstaan en wil je matchen zien, op TV en vooral elke zaterdag of zondag in het stadion van je club. Ik was een groot supporter van KCR Harelbeke in de tijd dat ze nog iets betekenden en zelf stevig meedraaiden in eerste klasse (Misschien herinneren sommigen dat zelfs nog wel). Maar het succes steeg hen wat naar het hoofd en nu speelt de ploeg zonder het grote geld in eerste provinciale. Ondertussen begon er iets in me te knagen. Ik miste het voetbal en de sfeer die eraan gekoppeld is. Maar KV Kortrijk speelt terug in eerste klasse vanaf dit seizoen, en zo heb ik eindelijk weer een ploeg. Anderlecht, weze gewaarschuwd (En naar ‘k gehoord heb moeten we het al vrij snel tegen hen opnemen).

Een van de meest positieve aspecten aan voetbal vind ik ongetwijfeld ook het volkse karakter dat de sport al jaren met zich meedraagt. Iedere jongen (of zelfs meisje), van welke leeftijd of klasse dan ook, kan in principe meespelen met de lokale club. Geen al te chic, polarisend gedoe zoals je het vaak bij sporten als tennis of golf ziet, maar een volkssport, een beetje zoals wielrennen of veldrijden. Alle lagen van de bevolking komen ook kijken naar de wedstrijden. €10 of iets meer opzijzetten elke week kan normaal gezien wel en achteraf drinkt iedereen samen een stevige pint of eten ze een ongezonde hamburger, om de overwinning te vieren of het zoveelste verlies door te spoelen. Proximus brengt misschien mensen dichterbij, maar voetbal nog dat tikkeltje meer, denk ik.

Ach, ik heb me misschien iets te veel laten leiden door mijn liefde voor de sport, en ik hoop dat het niet te opgelegd of te ongenuanceerd klinkt, maar ik kan het moeilijk helpen het anders te benaderen. En velen zullen zich kunnen vinden in mijn oordelen, op de personen na die om zoveel weken wel eens de woorden uitspreken bovenaan. Maar ach, die hebben andere, leukere hobby’s. En laten we dat maar zo houden.

Een avond vol geschreeuw.

In de verte hoorde ik mensen schreeuwen.

‘Vast afkomstig uit Café Tempeliers’ zei ik al lachend tegen Lisa. Tempeliers, een café in hartje Kortrijk waar mensen na 23u op de tafels staan dansen of elkaar in hevige razernij door het raam gooien. Althans, die reputatie heeft het café (En de daaromliggende kroegen). Ik kreeg zin om op ontdekking te gaan en te zien of ik werkelijk ooggetuige zou zijn van dergelijke taferelen, maar het was relatief rustig in het bruine cafeetje. Enkele mannen, vermoedelijk in hun midlifecrisis, zaten aan de toog veel te straf spul te drinken en rookwaren te nuttigen. En daar bleef het bij. Lisa greep m’n hand vast en aan een gezapig tempo liepen we verder in de richting van het haast oorverdovende geschreeuw.

Wat bleek? Stefaan De Clerck, burgemeester van Kortrijk, had beslist de bewoners van de stad een plezier te doen en de wedstrijd die Kortrijk die avond speelde tegen AA Gent live uit te zenden. Een mooi gebaar, en blijkbaar was de opkomst in die mate dat de helft van Kortrijk op zijn grondvesten daverde. En dat deed het al, met de (letterlijk en figuurlijk) slopende werking voor het bouwen van het nieuwe winkelcentrum. De hele grote markt stond vol supporters om hun ploeg aan te moedigen. Spijtig genoeg kon ik niet blijven. Meisjes (dé meeste toch, voor ik hier tegen iemands schenen schop) zijn namelijk weinig geïnteresseerd in voetbal, en ik ging met haar mee naar het station om achteraf in mijn warme zetel de match van Cercle te volgen.

De uitkomst voor ‘de vk’ was echter dramatisch. De regel dat voetbal écht onvoorspelbaar kan zijn werd nog maar eens bevestigd. Gent kon de onverhoopte 5-1 achterstand uit de heenwedstrijd goedmaken door voetbalwonder Ruiz en doelpuntenmakers als Maric en Ljubijankic, die luttele seconden voor het einde de 4-0 binnenknalde. Zo werden voetbalwetten nog maar eens gerespecteerd. ‘De grootste ploeg moet altijd winnen’, en zo was het vandaag ook weer. Spijtig genoeg konden enkele supporters zich hier niet bij neerleggen en werd centrum Kortrijk een half slagveld. Ergens spijtig dat Kortrijk supporters zo radicaal zijn: autoramen werden ingeslagen en de geluidsinstallatie van het scherm werd vernietigd (En zo’n zaken kosten naar mijn vermoeden heel veel geld). Wie weet wordt dit de enige en laatste keer voetbal op de grote markt, en zo is 98% van Kortrijk het slachtoffer van enkele relschoppers, die zich de koning van de wereld voelen en het zich willen permitteren even de anarchist uit te hangen. De frustratie kan groot zijn, maar om het op die manier te uiten is wel erg laag.

Nfor deelde klappen uit aan Gentse spelers die dag, maar deelde ook een klap uit aan Kortrijk zelf. De ploeg én de stad. Het was het keerpunt van de wedstrijd, en het keerpunt van de vreugde op het thuisfront. Want plots verdween de Kortrijkse bekerdroom als sneeuw voor de zon, en was het enige waar mensen vanaf die moment weer konden denken het ploeteren in de modder door de vele werken. Het spandoek in de Zwevegemstraat zegt genoeg. Een nieuwe veldrit in Kortrijk is misschien een goed idee om mensen terug tevreden te stemmen?

En zo werd er die nacht waarschijnlijk toch gevochten in café Tempeliers, met enkele kapotte stoelen in het midden van de straat tot gevolg.