Archief voor augustus 2009

h1

Kings of Britpop uit elkaar?

31 augustus, 2009

It’s with some sadness and great relief to tell you that I quit Oasis tonight. People will write and say what they like, but I simply could not go on working with Liam a day longer. (Noel Gallagher)

Net nu ik stilaan een Oasis fan aan het worden was.

Broertjes die niet goed overeenkomen. Het is een bekend probleem. In elke familie trekken ze wel ‘ns aan elkaars haren, geven ze elkaar ‘ns een mep in het gezicht, of noemen ze elkaar ‘ns een ‘loser’ of ‘onmogelijk kind’. Ik kan het weten, ik heb een broer, en vaak leven ook wij op gespannen voet samen. Soms ‘k wil hem bij de nek grijpen, en wenste ik dat ik geen broer had. Maar op andere momenten neemt de bloedband de bovenhand en heb je een gezellig gesprekje in de zetel over de nieuwe van Lady Gaga of de nieuwe Harry Potter, of ga je mee naar de tandarts omdat je weet dat hij wat schrik heeft. Hebben de broertjes Gallagher nooit dergelijke momenten gehad? Zoals misschien op deze foto?

Oasis 

Dat het niet goed ging wisten we al. Ze hebben het al jaren moeilijk met elkaar, en een tijdje geleden verklaarde Noel nog dat Liam onuitstaanbaar is en ze enkel nog communiceren via Twitter. Vrij triest, als broers, als belangrijkste schakels in een band. De liefde voor de muziek hield ze echter samen. Maar blijkbaar waren er grenzen. Voor Noel toch.

Ondanks de spanningen slaagden de broertjes er wel in een erg sterke plaat uit te brengen vorig jaar. Dig Out Your Soul staat niet bol van memorabele nummers en momenten, maar klinkt fris, rauw en op momenten erg ontroerend. De beste Oasis sinds lange tijd na het ook al vrij goeie Don’t Believe The Truth. Met die trend leken ze opnieuw op weg naar het schrijven van een Britpopklassieker.

Het laatste halfuur van hun optreden op Werchter was voor mij waarschijnlijk hét hoogtepunt van het festival. Wonderwall, Don’t Look Back in Anger, Champagne Supernova, en als afsluiter I Am the Walrus. Er stonden straalbezopen kerels naast me, maar het kon te pret niet drukken. Zij zongen, ik zong, de hele wei zong. Ik herinner me dat ik toen ‘k op de camping aankwam direct in de tent ben gaan liggen, iPod genomen heb, en (What’s the Story?) Morning Glory op repeat heb laten afspelen. Het was hemels.

Dus alstublieft, broertjes Gallagher, ga op consultatie bij een relatietherapeut, koop elkaar een bos bloemen (oké, nee, dat zou eerder iets voor Morrissey zijn), ga eens op café of bekijk samen een fotoalbum uit jullie kindertijd. Maar doe iets. Want ook al gaat Liam verder met Oasis zonder broer Noel, Oasis zonder Noel is Oasis niet, en dat zou omgekeerd net hetzelfde zijn.

Genoeg redenen dus, chaps. Oasis, please Live Forever!

h1

Dream On…

27 augustus, 2009

Dromen spreken tot de verbeelding. Iedereen snakt wel ‘ns naar een leuke, romantische of avontuurlijke droom en quasi iedereen staat bezweet en met doodsangst op als hij of zij een nachtmerrie achter de rug heeft. Iedereen zou dromen, tientallen keren per nacht (zo heeft iedere mens los van z’n lichamelijke kenmerken toch nog iets gemeenschappelijks met de anderen). Ze zouden ook hun nut bewijzen, en zouden, zoals ik zag in een documentaire daaromtrent, evolutionair gezien, bestaan om onze overlevingskansen te vergroten en om ons onbewust iets duidelijk te maken: wat we verlangen, wat ons bezighoudt, waarvoor we moeten opletten, wat we moeten mijden, wat we eigenlijk moeten doen.

Spijtig genoeg dromen we niet altijd over wat we graag zouden willen dromen; Dromen waarin we ons perfect thuis voelen en gelukkig voelen. Het gebeurt zelden, en vaak lijken het gewoon levensvreemde en zelfs belachelijke stukjes verbeelding. Morrissey, naar verluidt aseksueel(/biseksueel) en, als we dat mogen afleiden uit z’n lyrics, vrij verbitterd en eenzaam, had een vrij logische droom:

Last night I dreamt
That somebody loved me
No hope, no harm
Just another false alarm

Thom Yorke’s droom is al een stuk mysterieuzer:

They love me like I was their brother
They protect me, listen to me.
They dug me my very own garden
Gave me sunshine, made me happy
Nice dream, nice dream
Nice Dream

I call up my friend the good angel
But she’s out with, her answer-phone.
She says that she’d love to come help but
The sea would electrocute us all
Nice dream, nice dream
Nice dream, nice dream

Die strofe benadert weliswaar beter mijn dromen de laatste tijd. Vreemd, soms zelfs ronduit freaky. Zo droomde ik gisteren dat ik in een pretpark vol loopings rondliep, en warempel, wie zie ik daar? Piet Huysentruyt. Er stonden een hoop mensen rond hem, die elk om beurt opsomden wat ze vandaag geleerd hadden. Ik had niets geleerd.

Eergisteren was de droom een stuk erger. Ik droomde over het klimmen op gevaarlijke rotsen, en over mijn moeder, die hysterisch huilde en schreeuwde om te mogen sterven. De persoon voor haar had een lang geweer vast, maar ik kon hem net tegenhouden.

Als kind droomde ik dat ik met touw vastgebonden was aan een treinspoor. In de verte hoorde ik een imposante stoomtrein in mijn richting razen. Net voor de inslag werd ik bezweet wakker. Ik zocht naar licht in het duister, maar kon ze, verward en in doodsangst, niet vinden. Dan maar mama roepen.

‘Dream on’ zingt Dave Gahan. Maak je geen zorgen, Dave.