Een avond vol geschreeuw.

In de verte hoorde ik mensen schreeuwen.

‘Vast afkomstig uit Café Tempeliers’ zei ik al lachend tegen Lisa. Tempeliers, een café in hartje Kortrijk waar mensen na 23u op de tafels staan dansen of elkaar in hevige razernij door het raam gooien. Althans, die reputatie heeft het café (En de daaromliggende kroegen). Ik kreeg zin om op ontdekking te gaan en te zien of ik werkelijk ooggetuige zou zijn van dergelijke taferelen, maar het was relatief rustig in het bruine cafeetje. Enkele mannen, vermoedelijk in hun midlifecrisis, zaten aan de toog veel te straf spul te drinken en rookwaren te nuttigen. En daar bleef het bij. Lisa greep m’n hand vast en aan een gezapig tempo liepen we verder in de richting van het haast oorverdovende geschreeuw.

Wat bleek? Stefaan De Clerck, burgemeester van Kortrijk, had beslist de bewoners van de stad een plezier te doen en de wedstrijd die Kortrijk die avond speelde tegen AA Gent live uit te zenden. Een mooi gebaar, en blijkbaar was de opkomst in die mate dat de helft van Kortrijk op zijn grondvesten daverde. En dat deed het al, met de (letterlijk en figuurlijk) slopende werking voor het bouwen van het nieuwe winkelcentrum. De hele grote markt stond vol supporters om hun ploeg aan te moedigen. Spijtig genoeg kon ik niet blijven. Meisjes (dé meeste toch, voor ik hier tegen iemands schenen schop) zijn namelijk weinig geïnteresseerd in voetbal, en ik ging met haar mee naar het station om achteraf in mijn warme zetel de match van Cercle te volgen.

De uitkomst voor ‘de vk’ was echter dramatisch. De regel dat voetbal écht onvoorspelbaar kan zijn werd nog maar eens bevestigd. Gent kon de onverhoopte 5-1 achterstand uit de heenwedstrijd goedmaken door voetbalwonder Ruiz en doelpuntenmakers als Maric en Ljubijankic, die luttele seconden voor het einde de 4-0 binnenknalde. Zo werden voetbalwetten nog maar eens gerespecteerd. ‘De grootste ploeg moet altijd winnen’, en zo was het vandaag ook weer. Spijtig genoeg konden enkele supporters zich hier niet bij neerleggen en werd centrum Kortrijk een half slagveld. Ergens spijtig dat Kortrijk supporters zo radicaal zijn: autoramen werden ingeslagen en de geluidsinstallatie van het scherm werd vernietigd (En zo’n zaken kosten naar mijn vermoeden heel veel geld). Wie weet wordt dit de enige en laatste keer voetbal op de grote markt, en zo is 98% van Kortrijk het slachtoffer van enkele relschoppers, die zich de koning van de wereld voelen en het zich willen permitteren even de anarchist uit te hangen. De frustratie kan groot zijn, maar om het op die manier te uiten is wel erg laag.

Nfor deelde klappen uit aan Gentse spelers die dag, maar deelde ook een klap uit aan Kortrijk zelf. De ploeg én de stad. Het was het keerpunt van de wedstrijd, en het keerpunt van de vreugde op het thuisfront. Want plots verdween de Kortrijkse bekerdroom als sneeuw voor de zon, en was het enige waar mensen vanaf die moment weer konden denken het ploeteren in de modder door de vele werken. Het spandoek in de Zwevegemstraat zegt genoeg. Een nieuwe veldrit in Kortrijk is misschien een goed idee om mensen terug tevreden te stemmen?

En zo werd er die nacht waarschijnlijk toch gevochten in café Tempeliers, met enkele kapotte stoelen in het midden van de straat tot gevolg.

“Happy Ending.”

‘Alsof ik in volle jolijt enkele champagneflessen heb ontkurkt.’

Vrij pijnlijk als je voor het eerst terug met je ex praat nadat de relatie abrupt moest eindigen. Je kan het vergelijken met een middeleeuws zeegevecht tussen twee grootmachten die elkaar helemaal van buiten kennen en zelfs respecteren, maar er toch niet voor terugdeinzen de kannonen boven te halen en elkaar zo proberen naar de bodem van de oceaan te knallen. Vreemd genoeg is het een gesprek dat ALTIJD moet plaatsvinden. Dat hoort zo. Zo niet kan je onmogelijk met elkaar verder, zelfs een oppervlakkige vriendschap zou dan mogelijk te veel kunnen zijn. Je moet gewoon de mogelijkheid hebben te vertellen over ergernissen die je gevoeld hebt ten aanzien van elkaar. Je somt ze vluchtig of uitgebreid op, de andere verdedigt en doet hetzelfde, en pas achteraf krijg je soms nog flarden van vurige liefde, al was het maar omdat je tussen al die ergernissen door ook wel met de vele mooie, spannende en opwindende momenten in je achterhoofd zit. En ergens weet je wel dat je die momenten hard, heel hard zal missen.

Enorm frustrerend eigenlijk, hoe vluchtig het leven blijkt te zijn. Als je jong bent zijn er klaarblijkelijk weinig zekerheden. Je hebt een goed lief, vele vrienden, een fijne klas en een half jaar later zit je alleen thuis en zit je lief, ondertussen je ex, met iemand anders (en beter?) te vrijen op dezelfde bank waar je zelf ooit zat te liefkozen. Wat is de waarde dan nog van een relatie? Is het allemaal wel de moeite waard? De eerste dagen na de breuk had ik echt een ‘het kan me gestolen worden’-mentaliteit. Ik wou in de verste verte geen ‘nieuwe kandidaten’ ontvangen. En dat gevoel heb ik nog, enkel wat afgezwakt. Nu, genoeg zieligheid voor een bericht. Of niet?

Gisteren deden we terug normaal tegen elkaar op MSN (of moet ik ‘Live Messenger’ zeggen?). Het was enorm raar eerst, voor ons beiden denk ik. Naweeën zijn nooit aangenaam, maar we weten allemaal dat ook die snel verdwijnen en je vervolgens jezelf normaal gezien weer lekker kunt nestelen in de dagelijkse sleur. Nu nog die postnatale depressie vermijden.

Via Mika misschien?

Nee. Happy Ending.

“Wake up in the morning, stumble on my life
Can’t get no love without sacrifice
If anything should happen, I guess I wish you well
A little bit of heaven, but a little bit of hell.”

Jezelf doorgronden? Over mezelf.

‘Ik snap je niet. Na al die maanden snap ik je nog altijd niet.’

Ik denk dat ik wel te doorgronden ben. De ene is er gewoon beter in dan de ander. In een poging om mezelf (voor een klein deel) te doorgronden en onder het motto ‘zelfkennis is het van alle wijsheid’, zal ik mezelf even voorstellen. De basisgegevens, en vast ook wat onnodige details.

Ik ben dus Simon. ‘Sylvère’ (let op de ‘accent grave’, anders krijg je een heel vreemde uitspraak) is mijn tweede naam, genoemd naar mijn grootvader, die reeds meer dan 30 jaar op het kerkhof ligt. Hij was een metser. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Kun je enkel bewondering voor hebben. Ik ben geboren in 1989 en ben momenteel nog 18 jaar. Een gezegende leeftijd, want ik mocht bijvoorbeeld gaan stemmen. Ik woon in het ‘Texas van Vlaanderen’, waar de zogenaamde leiepissers ’s nachts langs de straten kuieren om verhalen te vertellen over vergane glorie in ‘hun stad’. Kortrijk dus, in het zuiden van West-Vlaanderen. (South-Side rules, obviously..)

Kortrijk is ook de stad waar ik naar school ga. Néé, ik doe nog geen hogere studies. De puberale ups en downs werden me stilaan te veel naargelang de zes jaren middelbaar onderwijs vorderden en ik ‘struikelde bij de meet’, zoals mensen dat dan zeggen. Vandaar dat ik mijn zesde jaar nu opnieuw doe, meerbepaald de richting ‘Moderne Talen – Wetenschappen’, een mix van magnetisme, redoxreacties, Oscar Wilde, de Medea-legende, hormonale cycli en meer van dat. En ja, het is interessant! Wat al dat humane gespuis er ook mag of wil van denken.

Nog wat interessante weetjes misschien? Ik heb bruin haar en bruine ogen, heb steeds geld tekort, ik heb geen allstars en draag bijgevolg originele schoenen, ik ga elk jaar naar Werchter, ik zit op duizenden profielsites (zoek maar eens als je je verveelt), ik rook (meestal NEXT, aangezien ik, zoals ik al zei, steeds geld tekort heb), ik ben biseksueel, ik ben voor het behoud van belgië (een uitgebreider lijstje met dergelijke weetjes komt later misschien nog) en om af te ronden, nog twee cijfers: 187 cm en 66 kg.