Over het algemeen kan ik me vrij gedeisd houden als ik aanschouw wat er zoal gebeurt in de wereld. Eigenlijk is België ondanks zijn oppervlakte als podium al groot genoeg om voor te zitten in een comfortabele zetel en met argusogen te volgen. Honderden acteurs, de ene prominenter aanwezig dan de andere, en rond het podium een massa mensen die het aanschouwen, ‘ns lonken of passeren naar een leuker (of rustiger) deel van een stad vol entertainment. Maar soms stoot iets me zwaar tegen de borst, en voel ik de temperatuur van m’n bloed gevoelig stijgen. Een gevoel van onbegrip. Een gevoel van onmacht. Een gevoel van frustratie. Rond Koen Aurousseau (de sm-rechter, weet je wel), rond Yannick Houbben (de zogezegde Kim de Gelder look-a-like, weet je wel) en het Rode Kruis ‘(die hulporganisatie, weet je wel).
Ik was naar Phara, de talkshow op Canvas, aan het kijken die avond. Centrale gast was Koen Arrousseau, en ik had al snel door dat het om gevoelige materie ging. Hij zag er gekraakt en gebroken uit, oud, vermoeid en deed zijn best om zijn verhaal te doen. Hij beantwoordde zelfs enkele vragen met tranen in de ogen. Hij vertelde over een incident van 10 jaar geleden. Over hoe hij veroordeeld werd omdat zijn vrouw en hij samen aan S&M deden.
Ik was geschokt en vond het een schande dat die man gestraft werd ondanks zijn goeie bedoelingen. Want dat was zo volgens hem, en volgens zijn vrouw, die ondanks haar herhaaldelijke getuigenissen, die inhielden dat zij effectief vroeg om de pijn, niet (echt) gehoord werd door het gerecht. Blijkbaar ging het meer om een afrekening onder magistraten dan om een eerlijk proces. “Mijn vrouw was de dag nadien nooit werkonbekwaam” verklaarde Aurousseau in het programma, en je zag dat hij het meende.
Ik vroeg me af hoe zijn speciale voorkeuren op seksueel vlak, die hij in privé-omstandigheden (en in speciale clubs) beleefde, ooit een effect konden hebben op z’n correcte en rechtvaardige benadering van zijn werk als rechter. Ga je omdat je aan sm doet een vader die zijn kind martelt of een oude man die zijn hond dagelijks slaat met een stok daarom niet of minder zwaar straffen? Ik dacht het niet. De enigen die niet ‘menswaardig’ en correct gehandeld hebben zijn de magistraten zelf die hem een straf oplegden. “Ja, maar, ten tijde van de zaak Dutroux lag dat gevoelig.” Dan zijn ZIJ beïnvloedbaar en doen zij hun werk niet goed. Een scheidsrechter met een geheugen is een slechte scheidsrechter. Als heel het stadion schreeuwt om een penalty maar de speler speelde de bal, moet de scheidsrechter geen penalty geven. Punt, andere lijn.
Het verhaal van Yannick Houbben is er ook een om razend van te worden. De jongen werd ontslagen uit kinderdagverblijf ‘De Mereltjes’ omdat hij na de schokkende feiten in Dendermonde een t-shirt van de band Kiss droeg. Het ongeluk wil dat het t-shirt deed denken aan de foute berichtgeving in de media, die luidde dat Kim de Gelders gezicht, dader van de feiten, zwart en wit geverfd was. Deze mediablunder zorgde voor het ontslag van deze jongeman, die zich van geen kwaad bewust was.
Een vader die zijn kind kwam halen had gedreigd zijn kind niet meer terug te brengen naar het verblijf de dag nadien als Yannick er nog steeds werkte. In plaats van de naïeve, noem het zelfs idiote, vader op zijn plaats te zetten en duidelijk te maken dat Yannick een stagiair is als een ander die van kinderen houdt maar, verschillend van de anderen neem ‘k aan, fan is van metalbands en dat ook uitdrukt, beslist het dagverblijf de jongeman met directe ingang te ontslaan. Zo zie je maar dat het gezond verstand dezer dagen nog maar weinig spreekt bij veel mensen: iemand afschilderen als een psychopaat op basis van een foute vergelijking, en vooral, een fout mediabericht.
Dat is natuurlijk enorm gevaarlijk. Stel je voor dat iedereen die lijkt op Marc Dutroux of Josef Fritzl ontslagen of zelf uitgesloten wordt in onze maatschappij puur op basis van uiterlijke gelijkenis. Als je op die gedachte begint te hinken, kom je al snel terug bij de gedachtegang van de nazi’s, en ik neem aan dat we het erover eens zijn dat die niet de juiste is?
Een tussenoplossing was thans ook mogelijk geweest. Mocht men Yannick duidelijk gemaakt hebben dat sommigen mogelijk aanstoot nemen aan dergelijke t-shirt en hij die beter thuisliet, had hij dat ongetwijfeld gedaan. Maar neen, men moest weer radicale beslissingen nemen. En dan noemen ze België ‘het land van het compromis’.
Het Rode Kruis tenslotte heeft me iets minder kwaad gemaakt, maar toch ook genoeg om er iets over te zeggen. Ik zit namelijk aan de KULAK, afdeling van de KUL in Kortrijk, waar geregeld bloed ingezameld wordt van jonge mensen om zo, neem ‘k aan, oudere mensen, of mensen die uit een zwaar ongeval komen, te helpen in nood.
Bij elke bloedinzameling kreeg ik een e-mail waarin ik vrij sterk aangemaand werd om bloed te geven. Een zwaar charmeoffensief, een pamflet van jewelste om je toch te kunnen overtuigen en over de streep te trekken om het effectief te doen. Oké, maar dan vermelden ze ook beter in de mail dat niet iedereen bloed mag geven. Want eens ik zag wat de criteria waren om bloed te MOGEN geven viel ik direct uit de boot.
Men moet zeker opletten met bloed; het moet gezond bloed zijn, maar dat men dat tenminste deftige informatie versterkt. Overigens spijtig dat de criteria zo streng zijn. Alsof het bloed na afname niet getest wordt voor het in de ziekenhuizen terecht komt. Men zegt vaak dat men bloed te kort heeft, maar als men zo streng is en alle homo-, bi-, of ‘nieuwsgierige’ mannen geen bloed mogen geven, is het logisch dat er nijpende tekorten aan zitten te komen. Ik zou het discriminatie durven noemen. Hetero’s kunnen voor zover ik weet ook nog steeds aids krijgen. Of nee, het is allemaal de schuld van de homo’s. Met hun vuile anale seks en hun sekskelders en darkrooms enz.
En dan heb ‘k het nog niet eens gehad over de leerkracht die een van z’n leerlingen letterlijk mishandelde, de groeiende homofobie en het gebruik van het woord kanker. Moeder, waarom leven wij?
